Vanaf november zijn de mooie vlieguurtjes schaars: elk uurtje dat je in de periode van november tot en met februari kunt ‘hangen’ is mooi meegenomen. Toch was er op 7 november nog een mini-clubvlucht georganiseerd naar het Duitse Waddeneiland Juist (EDWJ). Het zou de laatste mini-clubvlucht van het jaar zijn. De meteorologische voorspellingen leken -hoewel wisselend- de hele week al redelijk gunstig, maar ja: door schade en schande wijs geworden weten wij dat die voorspellingen met een korreltje zout genomen moeten worden: hoe meer computers het KNMI bijstaan bij een voorspelling, hoe lastiger het wordt om het weer juist te voorspellen, zo lijkt het wel.
En zo bleek ook deze keer weer. De avond ervoor stond de groepsapp al redelijk roodgloeiend en uiteindelijk werd vrijdagavond al besloten dat het ‘Juist’ het niet ging worden. Het zicht was te slecht en tot overmaat van ramp bleek ook dat het restaurant op ‘Juist’ onverwacht gesloten was. De kok heeft zich moeten melden in de gaarkeuken van het Oekraïense leger… Tja: de gevolgen van geopolitieke conflicten dringen soms onverwacht ver door. Damme (EDWC) leek als alternatief haalbaar.
Hoe dan ook: was de meteo vrijdagochtend nog redelijk gunstig; op zaterdagochtend hing de windsock er alweer heel anders bij. Het was weliswaar vrijwel windstil, maar het zicht was slecht, de laaghangende bewolking trok maar niet op en hoewel op Teuge het zonnetje zijn uiterste best deed de wolken te verjagen, bleef het heiig (Ja: de spellingcontrole geeft aan dat hier geen trema op de tweede ‘i’ moet). De uiteindelijke bestemming zou tijdens de koffie in het schooltje worden vastgesteld.
Het leek een zonnige dag te worden. Niets bleek minder waar: het was heiig en het bleef heiig. De kantoortoren in Apeldoorn – een ijkpunt bij het bepalen van het horizontale zicht- was niet te zien.
Om 10:30 uur verzamelden zich 7 clubleden voor een briefing in het ‘schooltje’. Bij gebrek aan een vliegveldrestaurant was het schooltje de verzamelplek. Het blijft behelpen zolang ‘Take Off’ niet wordt heropend. We moeten geduld hebben. Maar ach: qua koffie zijn we wel wat gewend en de onderlinge sfeer maakt een hoop goed. Harry bleek voldoende hersteld van een lichte griep, was een prima purser bij het schenken van de koffie deze ochtend en voelde zich ook daarna nog fit genoeg om ook mee te vliegen.
Maar er moest nog wel een bestemming worden gekozen: Damme (EDWC) als alternatief voor Juist werd ook afgeblazen en na telefonisch overleg met het KNMI werd besloten om van de miniclubvlucht een miniminiclubvlucht te maken met als lunchbestemming Stadtlohn (EDLS). Met een hemelsbrede afstand van 60 kilometer is dit een van de dichtst bij Teuge gelegen dagelijks geopende velden met een verharde baan (alleen Lelijkstad -EHLE- ligt dichterbij, maar daar kun je niet lunchen). Het was een juist besluit om de plannen te veranderen. De Aquila (D-EHID) mocht weer vliegen maar de VTD moest aan de grond blijven. Na wat herschikking was de samenstelling van deze formatievlucht daarom als volgt:
| Vliegtuig | Type | Crew |
|---|---|---|
| PH-CVT | Cessna 172 | Siegbert Poutsma en Harry Tempelmans |
| D-EHID | Aquila A211 | Rob Strik en Matthias Gebel |
| PH-MNY | Mooney M20J (Moenie) | Reinoud Dirksen, Hans van der Brugh en Eric Haarselhorst |
Na de briefing werden de kisten klaargemaakt voor vertrek, alles werd gecheckt en rond 11:30 taxieden we naar runway 06 en waren we ‘ready for departure’. Stadtlohn lag ongeveer 25 minuten vliegen oostwaarts.
Kenners zien op de rechterfoto vast de contouren van vliegveld Twente (EHTE)
Eenmaal in de lucht bleek het zicht inderdaad al niet te denderend. Heel veel sluierbewolking die langzaam overging in wat dichte laaghangende bewolking. Al met al was er de keuze: over de wolken heen of er onder blijven. Vanwege de korte vliegafstand werd er in de Mooney gekozen om laag te blijven. Maar met name ten noorden van Stadtlohn was het uitkijken: er staan daar een paar grote windturbines van bijna 300 meter hoog. Ga er maar met een ruime bocht omheen…..
Nadat we in Moenie runway 11 van de toren hadden doorgekregen, vlogen we inderdaad met een ruime bocht om deze windturbines heen met als doel op ‘begin downwind’ het circuit in te vliegen met een ‘left hand circuit for runway 11’. Maar de toren gaf op het laatste moment de 29 door. Misschien van de wijs gebracht door de aanvliegroute op downwind (?). Er stond geen wind dus het was ook geen probleem om vanaf de andere kant te landen. Maar het gaf in de cockpit wel wat verwarring: versneld moest de Mooney in landingsconfiguratie worden gebracht want de aanvliegroute voor de 29 was veel korter. Het ging allemaal goed al dacht de havenmeester daar anders over. Hij kon het niet laten om reprimanderend op te treden. De CVT kwam snel na Moenie binnen en het was nog even wachten op de Aquila: die moest nog tanken voor vertrek.
Mooie plaatjes, maar het zicht was te slecht voor een wat langere vlucht
Na aankomst van Moenie en de CVT was het nog even wachten op de Aquila.
De vlucht verliep uiteindelijk voor eenieder soepel: grote uitdagingen zaten er ook niet in, behalve dan dat het extra uitkijken was. Een vliegplan indienen hoeft tegenwoordig voor Stadtlohn niet meer en als je er naartoe vliegt dan is het ook niet de moeite om Langen Info op te roepen: op de grens wordt er geswitcht van Dutch Mil naar Stadtlohn Radio.
Op persoonlijke titel durf ik te stellen dat de havenmeester op Stadtlohn niet uitblinkt in vriendelijkheid en volgens mij staat Stadtlohn daar in het algemeen ook niet bekend om hartelijkheid en gastvrijheid, min of meer afhankelijk van welke havenmeester dienst heeft. Toch vliegen er best wat Nederlanders vanaf dit veld. Het is er levendig, er is een restaurant en de brandstof is er goedkoop: belangrijke ingrediënten voor een aantrekkelijke homebase. Nadeel voor veel Nederlanders is wel dat Stadtlohn lastig aan te rijden is. Vanaf Groenlo rijd je nog een half uur door de rimboe, voor je op het veld bent.
Nee: dan kun je er maar beter naar toe vliegen!
Dat had mede-clublid Bob overigens de avond ervoor al gedaan na een tripje nachtvliegen met zijn Cirrus. Hij stond ons al op te wachten maar had geen tijd om aan te schuiven voor een voedzame maaltijd. Nadat wij met 3 kistjes geland waren, vertrok hij alweer naar Teuge.
En ook Matthias en Rob voegden zich bij het illustere gezelschap voor een lunch op Stadtlohn.
Op Stadtlohn was het restaurant geopend en hoewel we niet hadden gereserveerd, waren we welkom voor een lunch. Het was er op deze mistige zaterdagochtend ook nog niet echt druk. De menukaart van het restaurant is ietwat ingetogen vormgegeven (een geplastificeerd A4-tje), maar rijk gevuld met zeer vriendelijk geprijsde maaltijden. Bij de verkiezing tot beste uitsmijter maakt de ‘Strammer Max’ van dit etablissement geen schijn van kans, maar toch werd hij uitgeserveerd, naast hier en daar een Bockwurst met friet.
Na deze maaltijd, waarbij het begrip ‘voedzaam’ beter past dan ‘copieus’, togen we terug naar Teuge. De meteo was er ondertussen niet beter op geworden. De sluierbewolking had zich samengetrokken tot een wat dikkere wolkenlaag met een basis van ongeveer 1500 ft die langzaam aan het zakken was. Harry en Siegbert vlogen desalniettemin een omweg over Manderveen (een klein plaatsje tussen Langeveen en Haarle, wie kent het niet…) waar de modelclub van Harry en John aan het vliegen was.
De Mooney vloog een kleine omweg via het zuiden en de Aquila had een minder toeristische route: lijnrecht naar Teuge via waypoint Almen (EHAN). Al met al kwamen we ongeveer gelijktijdig weer op Teuge. Vliegtechnisch en qua radiocommunicatie was de terugweg niet ingewikkeld, qua zicht was het goed opletten en van enig verder ongemak zoals turbulentie was onderweg geen sprake. ‘Moenie’ sneed weer als een mes door de lucht.
Ook Stadion ‘De Vijverberg’ was in nevelen gehuld (links). De Superboeren hoefden vandaag niet te spelen (en de volgende dag móchten ze niet spelen). En zo op de foto rechts lijkt het zicht op Teuge ‘goed te doen’. Het tegendeel was waar: verraderlijke weersomstandigheden vroegen uiterste concentratie en oplettendheid!
Rond 15:00 uur was iedereen weer terug op Teuge. Bier en Bitterballen moesten we node laten schieten omdat onze vertrouwde clubsalon en het restaurant ‘Take Off’ gesloten zijn. Het restaurant zal in het voorjaar van 2027 onder een andere naam weer worden geopend, maar tot die tijd blijft het behoorlijk behelpen. Met de goedbedoelde candybars en flesjes frisdrank die bij de havenmeester te verkrijgen zijn, nemen we geen genoegen en ‘Arista’ is niet op onze eenvoudige snackwens geëquipeerd.
Een alternatief had kunnen zijn het wegrestaurant ‘De Kar’, iets ten westen van Sierra, net buiten het circuit. Rob had echter van huis uit al wat kaas en worst meegenomen en onder het genot daarvan werd in ‘het Schooltje’ nog even flink nagepraat over deze gezellige dag en prima georganiseerde clubvlucht. Addie en Gea schoven ook nog even aan, die waren op eigen gelegenheid even naar Stadtlohn geweest, alleen om te tanken en daarmee de gezelligheid van de clubvlucht mijdend (grrr).
Dank heren, voor de organisatie. Dit was weliswaar de laatste mini-clubvlucht van 2026 maar laten we hopen dat er nog een paar vlieguurtjes inzitten dit jaar.
O ja: hoe hebben de 3 kistjes dan gevlogen? Respectloos aan enige vorm van privacy is van bijna elke kist de route via ADSB-exchange eenvoudig terug te halen. Zie hieronder de kaartjes van de gevlogen routes.
PH-CVT. Cessna: op de terugweg even over Manderveen
D-EHID. Aquila: in een rechte lijn over waypoint Almen (EHAN)
PH-MNY. Mooney: even gecheckt of de superboeren thuis moesten spelen
Reinoud Dirksen